Bartosz Węglarczyk walczy o wolność słowa ws tekstu o Joannie Krauze de Lendorff... żałosne i żenujące.

Bartosz Węglarczyk, redaktor naczelny Onetu błyszczy dziś buzią na Onecie w związku z publikacją Onet Magdaleny Rigamonti o Joannie Kos-Krauze, obecnie Joannie Krauze de Lendorff. Tekst opisuje relacje byłych współpracowników reżyserki, którzy zarzucają jej przemoc psychiczną, upokarzanie, niepłacenie wynagrodzeń, manipulację i nadużywanie pozycji podczas pracy nad filmem „Ptaki śpiewają w Kigali” w Rwandzie. Temat tak interesujący i porywający jak relacja z zawodów ping ponga. Ale czego sie spodziewać po Onecie pod wodzą Pana Węglarczyka. 

Przypomnę, że Pan Bartosz Węglarczyk chciał w czerwu 2023 roku nieśmiało zostać bohaterem walki z PiS ale, no trochę mu nie wyszło, bo stchórzył nie ujawniając najważniejszego faktu. Mało tego, obraził się jak dziecko na wszystkich komentatorów, którzy wzywali go do ujawnienia pełnej prawdy. Ilość banów jakie rozdał wtedy na X Pan Bartosz była legendarna. Odezwę Pana Bartosza o tytule "Media publiczne. Nekrolog [Komentarz]" możecie przeczytać tutaj. Jedyny nekrolog jaki wystawił to swojej własnej postawie i odwadze.

Węglarczyk miałby jakoby spotkać się z osobą z kręgów władzy, która sugerowała mu utworzenie w Onecie stanowiska wicenaczelnego, którego zadaniem byłoby dbanie o interes rządu w produkcjach Onetu. Węglarczyk nie ujawnił z kim się spotkał. Być może mu się przyśniło, bo za długo oglądał seriale?

Jego "Nekrolog" nie zdobył większego uznania także na Facebooku. Więcej lajków dostał wpis Węglarczyka gdzie skarżył się na problem z instalacją pralki. Rozumiecie to? 

W wywiadzie dla Oko.Press tłumaczył się żałośnie, cytuję:

I jeśli zostałbym podany do sądu, to ci wszyscy ludzie, którzy teraz żądają ode mnie podania nazwiska tego człowieka, nie stawiliby się w sądzie, by zrzucić się na odszkodowanie. Oni się wtedy schowają.

Mój apel: niech każdy będzie odważny we własnym zakresie i nie wyznacza standardów odwagi innym.

Także jak Państwo widzicie, Panu Bartoszowi Węglarczykowi starcza odwagi na podniesienie ręki na "władzę" tylko wtedy, kiedy jest przekonany, że ta władza mu tej ręki nie odrąbie.